Groot nieuws vanuit het Berennest!
Lieve volgers van mijn reisdagboek,
Eindelijk, eindelijk mag ik het hoge woord eruit flappen! Vandaag is de grote dag. Wekenlang heb ik jullie gepest met geheimzinnige en subtiele hints over bloesem, rijst en schattige figuurtjes. Maar om exact 06:00 uur vanochtend ging de deurbel. De taxi stond voor de deur om onze koffers — én natuurlijk mijzelf als allerbelangrijkste passagier — in te schepen richting Schiphol!
En onze échte eindbestemming is… JAPAN! Verrassing? Tuurlijk niet, zó geheimzinnig was ik toch écht niet.
Het land van hypermoderne high-tech, eeuwenoude tempels, kersenbloesem, manga, anime, geisha’s, kimono’s, én (het allerbelangrijkste voor mijn kleine berenbuikje): liters ramen, bergen sushi en heerlijke teriyaki!
Toch kneep ik hem wel even bij de douane op Schiphol. Ik bedoel: hoe verklaar je aan zo’n strenge douanebeambte dat er een pluchen reisbeer de handbagage bewaakt? “Geen zorgen meneer de agent, ik ben puur voor de gezelligheid en ik bevat geen schadelijke vulling!” Gelukkig mocht ik gewoon door de scanner (een gratis bodyscan, altijd mooi meegenomen).
Daar zaten we dan, klaar voor vliegreis KL861 naar Tokio. Een ritje van ruim 13 uur! Eerlijk is eerlijk: ik vond het bést wel spannend. En ik was niet de enige hoor, aan de gespannen gezichten van Mirte, Lotte, Patrick en Vivian te zien zat de adrenaline er bij de hele reispagode goed in!
Wolken kijken (of nou ja… vleugel kijken) ✈️
Eenmaal in het vliegtuig bleek dat we fantastische stoelen bij het raam hadden geregeld. Er was alleen één klein detail over het hoofd gezien: we zaten precies op de vleugel. Mijn romantische uitzicht op het wolkendek veranderde dus in een panoramisch zicht op héél veel glimmend metaal en een boel klinknagels. Maar goed, Knakkie klaagt niet!
De KLM-stewardessen hebben me de hele vlucht ontzettend verwend. Zodra ze doorhadden dat er een heuse reisbeer aan boord zat, kon ik niet meer stuk. We zijn overladen met eten en drinken. Ik geloof dat ik na gang nummer vier van het vliegtuigetentje meer begon te lijken op een ronde panda dan op een bruine beer.
Proberen te slapen daarentegen? Kansloos. Mirte en Lotte deden pogingen om een hazenslaapje te doen, Patrick en Vivian draaiden voor de honderdste keer hun kussen om, en ik lag met mijn berenoogjes wijd open te dromen over wat ons te wachten staat.
Tokio, hier komen we!
Nog heel even geduld en dan zetten onze voeten (en pootjes) grond op Japanse bodem! We moeten dan wel even schakelen, want het is hier maar liefst 7 uur later dan in Nederland. Onze biologische klok denkt dat het tijd is voor een ontbijtkoek, terwijl Tokio zich al klaarmaakt voor de nacht. De jetlag staat ongetwijfeld om de hoek op ons te wachten, maar dat mag de pret niet drukken.
Pak je stokjes er maar vast bij en blijf mijn blog volgen, want het avontuur in het Land van de Rijzende Zon gaat nu nóg maar pas beginnen!
Pootje en een dikke berenknuffel,
Knakkie
Knakkie op reis 
Plaats een reactie