Knakkie op reis

Hallo luister/leesvinkjes, daar ben ik weer, jullie Knakkie!

Na een behoorlijk gebroken nacht in de lucht (waarin mijn vulling door de turbulentie af en toe flink is opgeschud) gleden de wielen van vlucht KL861 eindelijk over de landingsbaan van Narita Airport. Hoera! We zijn er!

Maar toen we het vliegtuig uit stapten… BAM. Een muur van snikhete, klamme lucht sloeg ons tegemoet. Zelfs voor een stoere ijsbeer als ik is dit even een shock. Mijn vacht begon spontaan te krullen!

En toen begon het douane-avontuur… Gewapend met onze Visit Japan QR-codes dachten we als doorgewinterde reizigers wel even door de paspoortcontrole te zeilen. Nou, niet dus! Er ging ergens iets niet helemaal goed met het scannen van de hele groep (Mirte, Lotte, Patrick, Vivian én ik onder één arm), waardoor Patrick er wèl door mocht, maar de rest van ons vriendelijk doch dringend werd verzocht om achteraan aan te sluiten in een nieuwe, meterslange wachtrij. Pff… nog een ronde zweten dus. Maar de tweede keer was scheepsrecht en mocht ik met een officiële Japanse stempel (op mijn denkbeeldige berenpaspoort) de grens over!

Limo-service & Warme Doekjes

In de aankomsthal stond ons een koninklijke verrassing te wachten: een supersjiek geklede meneer hield een bordje omhoog met onze namen erop! Even voelde me een echte VIP. Maar als reisbeer verwacht ik natuurlijk ook niet minder.

Hij begeleidde ons naar een prachtige, luxe minibus met geen gewone autostoelen maar luxe leren fauteuils en voor ieder een gekoeld flesje water. Geen overvolle treinen en koffers slepen voor familie Knakkie, maar heerlijk luxe in de airco naar het centrum van Tokio.

Een halfuurtje later kwamen we op onze bestemming: het Shiba Park Hotel in de wijk Minato. En geloof me, de gastvrijheid hier is van een héél ander niveau. We waren er ruim een uur vóór de officiële inchecktijd, maar we werden buiten voor het hotel al opgewacht, toegeknikt, onze koffers gepakt en meteen naar binnen begeleid om in te checken.

Terwijl Patrick en Vivian alle formulieren invulden, kreeg iedereen een heerlijk warm, vochtig handdoekje (oshibori) aangeboden. Ik heb mijn pluchen berensnuitje er meteen uitgebreid mee opgefrist. Wat een luxe!

Knakkie’s Hotel-Review: Shiba Park Hotel

Even een korte review van het hotel door de ogen van een reisbeer:

• De Wijk: Fantastisch! Het hotel ligt letterlijk op een steenworp afstand van de iconische Tokyo Tower (die ’s avonds prachtig rood verlicht is) én het rustgevende Shiba Park waar het hotel zijn naam aan dankt.
• Het Hotel zelf: Het is niet zomaar een hotel, maar een waar paradijs voor cultuur- en boekenliefhebbers. De lobby en gangen staan vol met duizenden boeken (een bibliotheek-hotel noemen ze het zelf). Op iedere verdieping is een leeshoek en een waterkoeler. De sfeer is super ontspannen en traditioneel Japans gemengd met modern comfort.
• De Kamers: Patrick en Vivian hebben een Double Room bemachtigd, en Mirte en Lotte delen een Twin Room. Ik heb beide kamers uiteraard aan een grondige inspectie onderworpen. De bedden zijn zó zacht dat je erin verdwijnt (ideale beren-duik-bedden), de badkamers zijn voorzien van zo’n hightech Japanse wc met duizend knopjes (maar waar is die spoelknop nou?), een verwarmde zitting, en billendouche (hij begint nog nèt niet spontaan te zingen!), en alles is écht spik en span schoon. Score: 10/10 berenpootjes!

Konbini Avonturen

’s Avonds hebben we met onze laatste beetjes energie een korte wandeling door de wijk Minato gemaakt. Het was nog steeds ontzettend warm, dus we zijn al snel gevlucht naar een typische Konbini (Japanse buurt-supermarkt). Wat een magische plek! Hier krijg je echt àlles en ze warmen zelfs je eten voor je op als dat nodig is. Je kunt het er zelfs rustig opeten, of dat nou gewoon tijdens je lunchpauze is of om drie uur ’s nachts; de winkel is 24 uur per dag, 7 dagen per week open. Er is wel een kassamedewerker, maar je betaalt ook cash aan een hypermoderne kasse met beeldscherm die ook nog eens tegen je praat!

We hebben ons avondeten gescoord uit het koelschap: heerlijke verse maki sushi en onigiri (van die driehoekige rijstsnacks ingepakt in knapperig zeewier). Ik moest even uitvogelen hoe je de verpakking van zo’n onigiri afpelt zonder dat de hele rijstbal uit elkaar valt, maar met wat beren-handigheid is het gelukt. Smullen!

Oogjes dicht…

Inmiddels liggen we allemaal bekaf uitgeteld op onze bedden. Langzaam begint de jetlag toe te slaan en onze benen voelen als pap.

Morgen hebben we helemaal niets vast op de planning. Het idee is om op eigen houtje de wijk en de stad een beetje te verkennen… mits het weer een beetje meewerkt natuurlijk! Want deze tropische hitte sloopt zelfs de stoerste reiziger, en al helemaal een klein pluchen ijsbeertje met een dikke vacht, en voor morgen wordt ook nog onweer verwacht. Maar reken maar niet erop dat dat afkoelt; eerder het tegendeel!

Maar nu eerst heerlijk dromen. Tot morgen!

Berenknuffel vanuit Tokio,

Knakkie